Delen:

Actueel

Column Overgang (1) | Leef Tijd

19 september 2017

Marianne Broos

In elk van ons is een voortdurende herfst, aldus Rumi. Tja, ‘part of life’. Zo ben ik onmiskenbaar in de overgang. Oeps, niet-sexy onderwerp/middelbare vrouwen dingetje? Mooi niet. Elke levensfase, elk jaar, elk seizoen maak je in wezen een overgang. Maar ook in je loopbaan, wonen, relaties: overgangen zijn aan de orde van de dag. Je ziel roept opgetogen: transformatiekans! De Persoonlijkheid gaat er echter geheid van in de gordijnen. Als een koppig paardje bokkend; emotioneel en mentaal totaal van de wap. Verstrikt in vluchten/verzet,ontkenning/oplossingen. En instinctief terugdeinzend voor het ‘sterven’, het onverbiddelijke einde dat elke overgang impliceert. Doodsbenauwd om door het kleine gaatje heen te gaan, niet wetende wat het nieuwe gaat brengen. Herkenbaar toch? Wees intelligent. Leid jouw mentale/emotionele paardjes veilig door zo’n overgang met je zelfbewustzijn. Zie dat als je innerlijke koetsier. Die zit zelfbewust op de bok en doorkruist moedig het onbekende grensgebied. Als koetsier doorlééf je zo’n fase bewust, liefdevol je denk-/voelpaardjes mennend. Dan voel je wat je te voelen hebt, zonder erin te verdwijnen. Leer je grinniken om al dat vruchteloos ‘arme ik’ gedenk dat vooraf gaat aan dat ene moment van overgave. Verteer je de pijn/rouw, in plaats van jezelf te verliezen in verwijt, mooipraterij of spirituele saus. Elke dag opnieuw. Tot je plots aan de andere kant van de streep staat.

WTF is this? Liefst zou je haasje-over spelen als een overgang zich aandient. Hop, de knoop doorhakken, oude schepen achter je verbranden en proactief de nieuwe werkelijkheid veroveren. Korte pijn, efficiënt en slim. Helaas, in de tijd dat je leeft zijn er overgangen die dit moderne maakbaarheidideaal tot een lachertje maken. Ruige passages waar jouw koetsier zonder GPS zijn weg moet vinden. Zoals ‘de’ overgang. Tot nu zag ik het overgangslijden van oudere vriendinnen onthutst aan, empatisch meemopperend over mijn heftige ongesteldheden die ik op ‘blauwe pillen’ doorkwam. Data die ik in mijn agenda markeerde als heuse alarmfases waar ik zoveel mogelijk ómheen plande. Ik noem ze tipidagen (omdat je het liefst als een Indianenvrouw volledig verzorgd in een tipi zou willen zitten); dag 1 en 2 die ik moeizaam en kromgetrokken verdroeg. En ik niet alleen. Blijmoedig gaf ik PMS waarschuwingen van 1-5 Beaufort af aan collega’s en mijn zonen. Zo ging dat, bijna 40 jaar lang in de hormonale achtbaan: best wel erg, maar bekend gebied. Maar toen ik - die altijd op de dag af elke 28 dagen ongesteld werd - het in juni niet werd …huh?! De overgang: WTF is this? Een totale hormonale ballenbak: troebele geest, emo-draken, fysiek gedoe en the good old depressie. Enfin, terug naar het onderwerp. Hoe maak je zo’n overgang welbewust door?

Herkennen, erkennen… transformatie! Een klassieke landkaart naar verandering. Een handige ‘tool’, die in praktijk om den donder niet meevalt. Natuurlijk, ik herken alle signalen (die kan ik niet ontkennen, grrr…) maar ik raak helemaal verstrikt in mijn verzet. Heb jij dat ook bij heftige overgangen in jouw leven? Je beide paarden slaan op hol en de koetsier is nergens te bekennen! Toch schreeuwt iets in mij nog harder dan het verzet. Want ik word ronduit link van het opbeurende geklets, de spirituele clichés, goedbedoelde adviezen en de bagatellisering/ontkenning die ik naar me toe krijg als ik het perikel noem. Nee, dan liever huilend, ook van het lachen, met leeftijdgenoten (in dit geval dames!) tot in detail alle ellende uitwisselen: klagen. Dat maakt (h)erkennen een stuk vrolijker en verzacht enigszins de pijn. Oefen het in tijden van overgang. Even ontladen, je hart luchten of ‘ik moet iets kwijt’. Wit wijntje erbij: prima. Maar houd jezelf niet voor de gek, je zet het niet echt óm zo. Het verzetbeest blijf je eindeloos in de bek kijken, je wordt een zeur en de troost is uiteindelijk schraal. Alarm! Roep je koetsier erbij, lijn je paardjes aan! Echte verandering begint met wérkelijk erkenning geven. Niet instrumenteel (mentaal de landkaart volgen) maar het doorléven tot diep in je innerlijke werelden, inclusief de frustratie/pijn. Dat heet Aanvaarden, ja met een grote A. Niet zo glossy, maar daar word je wel mens van. En je hebt een heel leven om het te leren.

Onze bladeren vallen en worden weggeblazen over het water, zo vervolgt Rumi treffend in het gedicht: so be it. Maar dan: Een kraai zit in de zwarte takken en praat over wat verdwenen is. Oeps, paard weigert hindernis; je blijft hangen in het oude: overgang niet gemaakt. Geeft niet, no blame… Herken je halsstarrige paardjes, hervind jouw koetsier en herbegin blijmoedig met aanvaarden. En dat is evengoed zeggen: dit niet. Nee, niet die kraai! Want dat is natuurlijk stiekem het echte schrikbeeld van deze overgang: naargeestig oud worden. Ja, dat wordt nog een hele klus in ‘walk your talk’! Deze overgang eerlijk worstelend, zachtmoedig en grinnikend doorléven, ongeacht of ik een wijze vrouw of een oud wijfie word. De ziel vindt het allebei best, die verlangt louter naar waarachtigheid. Onthoud dat als jij een overgang maakt: je bent op weg naar jouw zielsbestemming. Hoe dan ook! Laat elk beeld los. Nu eerst het grensgebied intrekken, wakker en behoedzaam. De ziel is tijdloos, de geest is razendsnel, gevoelens en gedachten zijn vluchtig, maar het lichaam geeft het tempo aan. Hold your horses! 


Binnenkort verschijnt deel 2 van deze column over Overgang in de serie Leef Tijd, columns over levensmomenten. De serie seizoens/jaarfeest columns uit 2015/2016 wordt eind 2017 gebundeld: 'Het (jaar) draait om jou'.


Marianne Broos is programmamaker, docent en seniortrainer bij Pulsar. Ze geeft trainingen in de Inspiratieweken (2-6 oktober, 27 november-1 december) en het Persoonlijk Leerjaar (start op 27 oktober).